26

وقتی دوتا خط موازی روی بی بی چک افتاد اینقدر شوکه شده بودم که حتی نمیدانستم باید لبخند بزنم یا ناراحت باشم...اقای مربعی ولی خیلی خوشحال شد..بارها از صمیم قلب من را بوسید و لبخند از روی لبانش محو نمیشد...رفتیم ازمایش خون دادیم..جواب قطعا مثبت بود..من اما به باقیه روزهای عمرم فکر میکردم که دیگر قرار نیست مثل بیست و پنج سال عمرم بگذرد...قرار است یک نفر بچه من باشد و من پا به پایش رشد کنم..پیر بشوم تا او قد علم کند..لج کند...اعلام استقلال کند..درس بخواند و شب های زیادی کنارش بیدار بمانم و قسم بخورم که درس هایش را خوب یاد گرفته و در امتحان فردا حتما موفق خواهد شد...پشت سرش روز اول دبستان اشک بریزم و ثبت نام دانشگاهش را با لذت انجام بدهم...دل نگران قلبش باشم که مبادا بشکند و دست مرد نامربوطی را بگیرد...پای سفره عقد برایش دعا کنم و بغضم را به سختی فرو بدهم...من ادم اینهمه بار و وظیفه نبودم...مسافرت های دو نفره قررار بود سه نفره باشد و تمام مصلحت راحتی و اسودگیه آن شخص سوم باشد...حالا هشت ماه از آن روز گذشته...نفس من به تکان های انسان درونم بند شده...به اینکه حتما روزی چند بار مرا به باد لگد بگیرد و کله کوچکش را به قفسه سینه ام فشار بدهد..آنقدر که از درد نفسم بند بیاید...وقتی برای اولین بار سونوگرافی رفتیم..فهمیدم دو نفر درون من بوده اند...یکی بی ضربان مانده و آن یکی با شیطنت این سو آن سو میرود...آن زمان بود که فهمیدم چقدر ندیده برایم عزیز بوده...چقدر عزا دار کودک بی ضربان شدم...چند هفته دیگر قرار است دخترم به دنیا بیاید...من از همیشه اماده ترم...مثل سربازی که از قبل برای دفاع از وطن اماده شده...